Teide: pozwolenie, kolejka linowa i wejście na szczyt

Spis treści

Wizyta na Teide to dwie różne sprawy, które lepiej rozdzielić od razu: wjazd do parku narodowego, który jest wolny i bezpłatny, oraz wejście na krater szczytu, na które potrzebne jest pozwolenie znikające z miesięcznym wyprzedzeniem. Prawie całe zamieszanie, jakie się o tym czyta, bierze się z mieszania obu rzeczy. Poniżej znajdziesz, jak działa każda z nich, jak dojechać samochodem, autobusem albo z wycieczką, dokąd naprawdę dowozi kolejka linowa i co widać nocą.

Park narodowy i szczyt Teide to nie to samo

Park Narodowy Teide zajmuje kalderę Las Cañadas na wysokości około 2.000 metrów i zwiedza się go drogą. Wjazd nic nie kosztuje i nie wymaga rezerwacji: możesz zatrzymać się przy Roques de García, na Llano de Ucanca albo w dowolnym punkcie widokowym po drodze. To właśnie robi większość osób, które mówią, że były na Teide.

Szczyt to inna historia. 3.715 metrów, najwyższy punkt Hiszpanii i trzeci wulkan świata, jeśli mierzyć go od podstawy na dnie oceanu. Na ostatnie 200 metrów przewyższenia, te od górnej stacji kolejki do krateru, pozwolenie jest już konieczne.

Pozwolenie na wejście na krater

Wydaje je park narodowy, jest bezpłatne i składa się o nie wniosek przez internet, na stronie rezerwacji hiszpańskich parków narodowych. Liczba miejsc dziennie jest ograniczona, a w sezonie rozchodzą się na miesiące naprzód, więc jeśli masz ustalone daty, to pierwsza rzecz, którą warto załatwić, jeszcze przed hotelem.

Dwa szczegóły, które oszczędzają rozczarowań:

  • Pozwolenie obowiązuje w środkowych godzinach dnia. Kto wchodzi pieszo poza tym oknem, na przykład nocując w schronisku Altavista i ruszając przed świtem, nie potrzebuje go, ale to już poważna kilkugodzinna wycieczka górska.
  • Pozwolenie nie obejmuje ani kolejki linowej, ani transportu. To trzy osobne rezerwacje: pozwolenie, kolejka i sposób dotarcia do dolnej stacji.

Jeśli nie chcesz walczyć z całą trójką, wejście na Pico del Teide ma wszystko załatwione: specjalne pozwolenie parku jest w cenie, bilet na kolejkę w obie strony też, a wyjazd startuje z transportem z południa w małej grupie, z przewodnikiem po hiszpańsku, angielsku albo niemiecku. Trwa około 6 godzin. Ze względu na wysokość nie mogą wziąć w nim udziału dzieci poniżej 6 lat, kobiety w ciąży ani osoby z problemami sercowo-naczyniowymi.

Jak dostać się na Teide

Samochodem

Najbardziej elastyczna opcja i ta, z której korzysta prawie każdy. Z południa podjeżdża się przez La Orotavę albo Vilaflor, z północy przez La Esperanzę. Licz od godziny do półtorej z rejonów turystycznych i pamiętaj, że to droga górska, z ciągłymi zakrętami. Zimą może sypnąć śniegiem, a Cabildo zamyka wtedy dojazdy bez uprzedzenia, więc przed wyjazdem sprawdź stan dróg.

Autobusem

Do parku docierają dwie linie TITSA: 342 z południa i 348 z Puerto de la Cruz. Problem w tym, że mają tylko jeden kurs dziennie w każdą stronę, więc cały dzień zależy od godziny powrotu i warto ją potwierdzić na stronie TITSA tego samego dnia. Na spokojne zwiedzanie w zupełności wystarczy; na połączenie kolejki z kraterem jest napięte.

Z wycieczką z przewodnikiem

To rozwiązanie ma najwięcej sensu, jeśli nie wynajmujesz auta albo wolisz, żeby ktoś opowiedział, na co właśnie patrzysz, co w wulkanicznym krajobrazie sporo zmienia. Oto nasze propozycje, wszystkie z odbiorem spod hotelu:

WycieczkaCzas trwaniaW cenieUwaga
Teide w pół dnia5 godz.Przewodnik i odbiór na południu. Postoje na Llano de Ucanca, przy Alto de Guajara, Siete Cañadas, Roques de García, La Fortaleza i Pico ViejoBez kolejki linowej
Teide z kolejką linową5 godz.Bilet na kolejkę w obie strony, oficjalny przewodnik i transport z południaBez pozwolenia na krater
Wejście na szczyt6 godz.Pozwolenie parku, kolejka linowa i przewodnik w małej grupieOd 6 lat i bez problemów sercowo-naczyniowych
Teide, Icod, Garachico i Masca8 godz.Park i północ wyspy w jeden dzieńDługi dzień
Buggy po Teide3,5 godz.Prowadzisz sam po drogach w okolicy wulkanuPotrzebne prawo jazdy

Wycieczka z kolejką rusza codziennie po hiszpańsku, angielsku i niemiecku, w poniedziałki, wtorki, piątki i soboty także po francusku, a w czwartki po włosku. Odbiór jest codziennie w Los Cristianos, Playa de las Américas i Costa Adeje, na zmianę w Los Gigantes, Puerto Santiago, Callao Salvaje, Playa Paraíso, El Médano, Golf del Sur i Costa del Silencio, a także codziennie w Puerto de la Cruz.

Jeśli jedziesz w górę przez La Esperanza, drogą TF-24, zatrzymaj się przy Mirador de Chipeque, na wysokości około 1.700 metrów. To stamtąd patrzy się z góry na morze chmur, z Teide wystającym za nim. Właściwa pora to późne popołudnie, kiedy pasat dopchnął chmury do zbocza, a światło pada z boku. Postój na dziesięć minut, który większość pomija, jadąc prosto do parku.

W samym parku Parador del Teide to jedyne miejsce noclegowe, dokładnie naprzeciw Roques de García: nocleg tam to sposób na wschód słońca i gwiazdy bez jazdy po ciemku. A w Izañi, przy drodze na La Esperanza, jest Obserwatorium Teide, które przyjmuje na zwiedzanie z przewodnikiem po wcześniejszej rezerwacji.

Kolejka linowa: dokąd naprawdę dojeżdża

Kolejka wznosi się z 2.356 metrów do La Rambleta, na około 3.550. Stamtąd odchodzą dwie krótkie i wygodne ścieżki widokowe, na Pico Viejo i na La Fortaleza, które przechodzi się bez pozwolenia, z widokiem na pół wyspy. Czego bez pozwolenia zrobić nie można, to wejść na szlak pokonujący brakujące 200 metrów do krateru.

Dwa ostrzeżenia, które powtarzają się w kasie: kolejka zamyka się przy silnym wietrze, a zamknięcia nie zapowiadają z wyprzedzeniem, więc jadąc na własną rękę, miej plan B. I nie mogą nią jechać osoby z problemami sercowo-naczyniowymi, kobiety w ciąży ani dzieci poniżej 3 lat, a także osoby z niepełnosprawnością fizyczną lub ruchową, bo ewakuacja stromymi ścieżkami nie byłaby wykonalna.

Teide nocą, czyli kiedy wszystko się zmienia

Niebo nad parkiem należy do najlepszych na świecie do obserwacji gwiazd, a nocą to miejsce nie przypomina w niczym tego samego o dziesiątej rano, z pełnymi parkingami. Są trzy sposoby, żeby je zobaczyć:

  • Zachód słońca i gwiazdy własnym autem, 3 godziny: jedziesz swoim samochodem za przewodnikiem. Zaczyna się na polach lawy powyżej 1.400 metrów, z La Palmą, El Hierro i La Gomerą w tle, a potem podjeżdża się do 2.000, naprzeciw Narices del Teide, na obserwację przez teleskopy.
  • Kolacja pod gwiazdami, 6,5 godziny: odbiór z południa, zachód słońca nad morzem chmur z kieliszkiem cavy, kanaryjska kolacja i obserwacja powyżej 2.100 metrów przez cztery teleskopy. Kurtki wypożyczają na miejscu.
  • Obserwacja z kolacją w winnicy, 7 godzin: czterodaniowa kolacja w Vilaflor i sesja astronomiczna na 2.000 metrów z przewodnikiem Starlight. Tutaj teleskopów nie ma w cenie, obserwacja jest prowadzona gołym okiem.

Jeśli ta część cię interesuje, na stronie Teide nocą masz wszystkie trzy w zestawieniu.

Kiedy jechać i co zabrać

Park zwiedza się cały rok, ale pora dnia i sezon robią różnicę:

  • Temperatura. Jesteś na 2.000 metrów albo wyżej. Zimą o świcie schodzi poniżej zera, a latem, gdy tylko zajdzie słońce, robi się chłodno z minuty na minutę. Kurtka i długie spodnie zawsze, nawet jeśli na wybrzeżu jest plażowy upał.
  • Słońce. Na tej wysokości praży dużo mocniej, niż się wydaje, a cienia nie ma. Czapka, okulary i krem.
  • Wysokość. Skok z poziomu morza na 3.550 metrów kolejką czuć. Na górze poruszaj się wolniej i nie łącz kilku wysiłków w jednym dniu.
  • Śnieg. Zwykle pada między grudniem a marcem. To rzadki widok i wart zobaczenia, ale zamyka drogi i kolejkę.
  • Godzina. W środku przedpołudnia parkingi przy Roques de García są pełne. Pierwsza tura i późne popołudnie to zupełnie inna historia.

Inne sposoby na zwiedzenie parku

Jeśli podróżujesz aktywnie, z okolic Teide startują trasy, które nie mają nic wspólnego z kolejką: przejazd elektrycznym rowerem górskim pod wulkan Chinyero i ten na Corral del Niño z Izañi, oba po 5 godzin, oraz trasa rowerowa w Vilaflor, 4 godziny, która wjeżdża do najwyżej położonej wsi na Wyspach Kanaryjskich.

  • Bezpłatne anulowanie

Teneryfa: wulkan Chinyero elektrycznym rowerem górskim

Wycieczka na wulkan Chinyero elektrycznym rowerem górskim: rezerwat przyrody wulkanu na rowerze Wycieczka na wulkan Chinyero elektrycznym rowerem górskim przecina rezerwat przyrody wulkanu na Teneryfie, na rowerze górskim. To wymagająca trasa po wulkanicznym terenie, ale wspomaganie elektryczne sprawia, że jest wykonalna dla każdego, niezależnie...

  • Los Gigantes
  • 5,0(649) opinii

Najczęstsze pytania

Czy do wjazdu do Parku Narodowego Teide potrzebne jest pozwolenie?

Nie. Wjazd do parku i zwiedzanie go drogą są wolne i bezpłatne. Pozwolenie obowiązuje wyłącznie na ostatnim odcinku szlaku prowadzącym na krater szczytu.

Ile kosztuje pozwolenie na Teide?

Jest bezpłatne. To, co się kończy, to miejsca, nie budżet: wniosek składa się przez internet na stronie rezerwacji parków narodowych, a w sezonie znikają na miesiące naprzód.

Czy można wejść na szczyt bez pozwolenia?

Tak, wchodząc pieszo poza godzinami, w których jest wymagane. Robią tak ci, którzy nocują w schronisku Altavista i ruszają przed świtem. To długa wycieczka górska, nie spacer.

Czy kolejka linowa dowozi na krater?

Nie. Kończy bieg w La Rambleta, na około 3.550 metrach. Od krateru dzieli cię wtedy jakieś 200 metrów przewyższenia szlakiem, na który wchodzi się tylko z pozwoleniem.

Czy da się dojechać na Teide komunikacją publiczną?

Tak, liniami 342 z południa i 348 z Puerto de la Cruz, ale z jednym kursem dziennie w każdą stronę. Sprawdź godzinę powrotu, zanim ułożysz plan dnia.

Ile czasu trzeba na Teide?

Pół dnia wystarczy, żeby objechać park i zatrzymać się w punktach widokowych. Z kolejką licz cały dzień, a jeśli wchodzisz na krater, zarezerwuj pełną dobę dzienną.

Czy warto nocą?

To wizyta, która najbardziej zaskakuje tych, którzy byli tam już za dnia. Niebo nad parkiem należy do najczystszych w Europie, a przy dobrej nocy Drogę Mleczną widać gołym okiem.

Więcej pomysłów na Teneryfie

Porównaj wszystkie wycieczki na Teide, zobacz aktywności plenerowe na Teneryfie, a jeśli układasz cały wyjazd, wszystkie wycieczki na Teneryfie.

Często zadawane pytania

To zależy od tego, jak wysoko chcesz dojść. Do La Rambleta na 3.555 metrach dojedziesz kolejką bez żadnej zgody, a stamtąd odchodzą dwa ogólnodostępne szlaki widokowe. Pozwolenie jest potrzebne tylko na ostatni odcinek, szlak Telesforo Bravo, który prowadzi do krateru na 3.715 metrach.

Jest bezpłatne i składa się o nie wniosek na oficjalnym portalu Parques Nacionales, podając datę, przedział godzinowy i dokument tożsamości każdego uczestnika. Miejsc jest tylko kilkaset dziennie, więc składaj wniosek jakieś dwa miesiące wcześniej. Latem i w Wielkanoc znikają w ciągu kilku godzin.

Tak. Część wycieczek załatwia pozwolenie, jeśli są wolne miejsca, oprócz przewodnika i transportu. To najprostsza droga, jeśli nie chcesz zajmować się rezerwacją albo zorientowałeś się za późno. Zobacz wycieczki na Teide.

Nie. Kolejka kończy bieg przy La Rambleta na 3.555 metrach, a do krateru zostaje jeszcze 160 metrów przewyższenia. Ten odcinek pokonuje się szlakiem Telesforo Bravo i właśnie na niego potrzebne jest pozwolenie. Bez niego zostajesz na szlakach widokowych z La Rambleta, które i tak dają najpiękniejsze widoki.

Tak, autobusami, które nazywa się tu guaguas. Przewoźnik Titsa łączy park z południem i północą, ale kursów jest bardzo mało, często jeden dziennie w każdą stronę, a godziny zmieniają się w ciągu roku. Zawsze sprawdzaj aktualny rozkład i licz powrót z zapasem.

Z dolnej stacji na 2.356 metrach dojedziesz do La Rambleta na 3.555 metrach w około osiem minut. Rezerwuje się online, z datą i przedziałem godzinowym, a w miesiącach szczytu bilety schodzą z dużym wyprzedzeniem. Przy zbyt silnym wietrze kolejka staje, co zdarza się często: wówczas bilet jest zwracany.

Wiosna i jesień na jednodniową wizytę, maj i czerwiec oraz wrzesień i październik na wejście pieszo. Od grudnia do marca możesz trafić na śnieg, co jest widowiskiem, ale też na zamknięte drogi i nieczynną kolejkę. Noce bez księżyca są najlepsze na obserwację gwiazd.

Klasyczna trasa zaczyna się przy Montaña Blanca i wspina do La Rambleta z około 1.300 metrami przewyższenia, w cztery albo pięć godzin. Jest ciężka, bez cienia i po wulkanicznym terenie. Wiele osób dzieli ją na dwa dni, nocując w schronisku Altavista na 3.270 metrach, a kto tam śpi, może wejść nad ranem do krateru bez pozwolenia.

Na cebulkę, także latem: w górach jest o 10-15 stopni chłodniej niż na wybrzeżu, a zimą temperatura spada poniżej zera. Potrzebna jest kurtka przeciwwiatrowa, zabudowane buty z dobrą podeszwą, okulary przeciwsłoneczne, czapka i krem z wysokim filtrem. Weź wodę i coś do jedzenia, bo powyżej dolnej stacji nie ma nic.

Bo powyżej 2.000 metrów często jesteś ponad chmurami, powietrze jest suche, a zanieczyszczenia światłem prawie nie ma. Park ma certyfikat Starlight i mieści międzynarodowe obserwatorium. Nocne wycieczki łączą zachód słońca, kolację i obserwację przez teleskop z przewodnikiem.

Facebook
Twitter
LinkedIn
Email
WhatsApp
Reddit